Chile Norte 2010

Vanaf half februari tot 10 maart reisden we door Chile. SNP had maatwerk verricht, maar hun agent in Chile ging de 1e dag van onze reis failliet. We moesten het verder zelf uitzoeken en heel veel betalen, met de toezegging dat SNP het later zou terugbetalen.

Een leuke uitdaging voor ons, waar we ons goed doorheen hebben geslagen, al zegt de reisleider dat zelf.
Na 2 dagen Santiago, gingen we naar Calama (auto was er dus niet, zelf in 2 etappes iets geregeld) en door naar San Pedro de Atacames.
Echt woestijn, vol met verrassingen. Flamengo's, hoge bergmeren, witte toppen, geysers op meer dan 4000 meter hoogte, maar alleen 's morgens heel vroeg!Daarna naar Iquique en Arica, oude havenplaatsen, in de 19e eeuw nog van Peru, maar veroverd door Chile in de Pacifische Oorlog. De waarde van deze plaatsen midden in de woestijn was gelegen in de winning en export van koper ( nog steeds) en nitraat of salpeter (sinds de uitvinding van kunstmest in verval geraakt, met als gevolg tal van dode steden en heel veel industrieel erfgoed).


In Putre en nog hoger zagen we weer wat groen met Alpaca's en Vicunya's. En daar hoorden we dat er een zeer zware aardbeving in Chile was geweest. Niet in het Noorden, maar wel in Centrum en Zuid. De luchthaven van Santiago was enkele dagen dicht, zodat we vast zaten in Arica en onze trip naar Paaseiland niet kon doorgaan. Que pena.
Toch was het met Stef en Lia een zeer aangename vakantie. Met steeds heel prettig weer en heel verrassende hotels.
Wie meer foto's van deze aparte reis wil zien kan hier klikken voor het webalbum.

Op 8 maart (vrouwendag) werd ik natuurlijk 65 jaar. We hebben dat in stijl gevierd temidden van de beschadigde wijnvaten van Indomita (ook verkrijgbaar in NL). Tijdens het heffen van het glas voelden we nog een hevige naschok. Maar daarmee leer je leven op het breukvlak van de aardplaten onder de Andes.

even tussendoor

Omdat Oma Rietepiet 22 maart 96 wordt hebben we Paula en Thijmen met onszelf even op de foto gezet, met de door haar gebreide c.q. gekochte poes en Ernie. We hopen dat deze kaart haar op tijd bereikt.
Aan de vuilniszakken kun je zien dat we een opend bedrijf hebben hier.

De beving aan den lijve

Onze vakantie in Chile zit erop.
Hoewel we Paaseiland hebben gemist, hebben we het toch naar ons zin gehad.
De aardbeving zorgde ervoor dat we 5 dagen vastzaten in Arica (noorden) aan de Pacific.
Daarna konden we naar Santiago vliegen. De bagage werd afgehandeld op het platform.
De hallen van het vliegveld waren kennelijk van een dermate klungelige constructie, dat plafonds naar beneden zijn gevallen, ruiten zijn gesprongen en leidingen zijn gebarsten. De gebouwen daar ondergingen hetzelfde lot als vele oude, doch zeer verwaarloosde gebouwen, waar het stucwerk naar beneden is gevallen.
In andere steden, meer bij de kern van de beving, zijn wel ernstiger gevolgen te zien.
Maar grosso modo geldt toch, dat slecht geconstrueerde nieuwbouw, verwaarloosde oude gebouwen en de adobe woningen van de armen vooral grote schade hebben geleden.

Hieronder zie je de barsten in het plateau van Indomita, een mooie wijnboerderij, waar wij op 8 maart een heerlijke lunch hebben genoten.
Bij het heffen van het glas op mijn verjaardag begon het te schudden: 6.6 op de schaal van Richter.
Zoals ook vandaag 11 maart er 3 schokken van die sterkte zijn gemeten, vlak voor de overdracht van de macht door Bachelet aan de rechtse multimiljonair Pinera.

Deze Pinera was grootaandeelhouder van LAN, de wellicht grootste luchtvaartmaatschappij van Zuid Amerika. Als president kon dat niet zo blijven en moest hij die aandelen verkopen (volgens mij moest Lubbers dat ook). Binnen enkele uren is zijn aanzienlijke vermogen gegroeid met bijna 1000 miljoen dollar, omdat de koers aanzienlijk was gestegen na zijn verkiezing!.
Hieronder zie je hoe wij bij afnemende maan (zuidelijk halfrond) onze koffers op het platform mochten ophalen.

reis door Chile

Tja, en toen waren we 10 dagen op pad. Eerst 2 dagen de boeiende, niet zo mooie stad Santiago doorstruinen, Daarna 8 dagen rijden door zand, zand en nog eens zand: het noorden van Chile.

In Putre hoorden we (3500 meter hoog op de weg naar La Paz) eigenlijk via Bram (die had gebeld) dat er een zware aardbeving was geweest, 8.8 op de schaal van Richter.

Sinsdien zitten we vast in Arica, de noordelijkste kustplaats van Chile, omdat de luchthaven van Santiago is gesloten.

We kunnen nu vrijdag van hier weg, maar missen de Paaseilanden (jammer, maar begrijpelijk onder deze omstandigheden). We hopen de laatste dagen (tot 10 maart) nog wel wat te kunnen gaan zien.

Nu zitten we alleen maar met boekjes aan het zwembad.

De aardbeving van 27 februari 2010 te 03.30 uur.

De tsunami, die de eerste uren en dagen nog niet erg zichtbaar was, maar uiteindelijk de meeste slachtoffers heeft opgeeist.