Lang weekend Nicaragua

Met dit propellervliegtuigje vloog ik op woensdag 21 november 2007 van Costa Rica naar Nicaragua. Uiteraard was ik daarvoor vanuit Quito naar Costa Rica gevlogen.
Ik sliep een nacht alleen in Managua, om de volgende ochtend vroeg Joris op te halen van het vliegveld; hij vloog in de nacht vanuit Californie. Met een huurauto trokken we tot zondagavond door een deel van dit land, dat sinds vorig jaar weer Daniel Ortega van de FSLN (sandinisten) als president heeft!

Augusto Cesar Sandino (1893 - 1934) was een strijder voor de rechten van de armen in Nicaragua. Hij werd vervolgd door het zittende bewind met steun van soldaten vanuit de VS (ook toen al bezig met een oorlog tegen zogenaamde terroristen). In 1934 is hij vermoord, zijn lichaam is nooit gevonden.
Dertig jaar later ontstond de FSLN als guerilla-verzet tegen het dictatoriale regiem van opeenvolgende leden van de familie Somoza (1937 -1979). Deze beweging is dus genoemd naar Sandino, wiens schaduwbeeld hoog boven Managua uit torent.
In 1979 werd Ortega voor de eerste keer president.

Hieronder de tandarts van Masaya. Gelukkig had ik mijn gebit net in Nederland laten verzorgen.

Het deel van het land, dat wij bezochten was niet echt hoog, maar wel vulkanisch (vulkanen zo tussen de 600 en 1200 meter).
Ook levende vulkanen, met rook en zwaveldampen en erupties.
Ook aardbevingen komen regelmatig voor; in 1972 is Managua bijna met de grond gelijk gemaakt: 50.000 huizen verwoest, 10.000 doden. De stad vertoont nog steeds grote lege plekken.
Hieronder de vulkaan Mombacho, op de flanken waarvan we een Canopy Tour hebben gemaakt (zie vervolg).

Maar eerst reden we die 1e (donder)dag door naar San Juan del Sur, aan de Pacific Ocean.
We kwamen bij zondsondergang aan.
De volgende ochtend gezwommen, na een wandeling.

We wilden eigenlijk naar het eiland Ometepe in het Lago Cocibolca (grootste meer van Midden Amerika). Maar de wolken en de regen boven het meer deden ons besluiten om de resterende 2 nachten door te brengen in de koloniale stad Granada, door de Spanjaarden gesticht rond 1535 en nog redelijk in stijl gebleven, ondanks verwoestingen door natuur en oorlogsgeweld.
Opvallend zijn de vele verschillende kleuren van de lage huizen.

Zaterdagmiddag moesten we een wens van Joris vervullen: Canopy Tour. Dat wil zeggen een tocht via kabels tussen 14 boomtoppen in het nevelwoud van de vulkaan Mombacho, zo'n 40 meter boven de grond.

De laatste dag maakten we nog een vaartocht over het grote meer, langs eilanden in de buurt van Granada.
Daarna bezochten we het vulkaanpark bij Masaya, waar de zwaveldamp je tegemoet komt.

Joris ging zondagavond naar huis, ik bleef nog een nachtje in een hotel bij het vliegveld en vertrok maandagochtend weer.
'S middags gaf ik aan Paula een kledingsetje (bloes, broek en rok) dat ik in Granada had gekocht. Ze ging het meteen zelf aantrekken!

Wil je meer foto's van Nicaragua zien, klik dan hier.

Aanstaande vrijdag 30 november start de asamblea constituyente in Ecuador. Daar gaat de volgende editie van deze Blog over.

Meer foto's dan tekst dit keer.

Hier zie je het park in de mist ('s ochtends vroeg). Er naast liggen 2 hard court tennisbanen. Als het mooi en helder is kun je vanaf hier 3 toppen met eeuwige sneeuw zien (Cotopaxi, Cayambe en Antisana), n.b. praktisch op de evenaar gelegen.
Op deze foto zie je dat het heeft geregend, er liggen plassen onder de speeltoestellen, maar dat hoeft de pret niet te deren.

Hier zijn we op weg naar het park. Paula vindt lopen leuk, ook hollen.

In de week voor het feest was het mooi weer. Paula schommelt hier met pop Ernie, die door Oma Riet eigenhandig is gebreid!

Hier zit Paula op de glijbaan in de binnentuin. In haar feestjurk.
Op het feest waren mensen uitgenodigd, die poppenkast (roodkapje) speelden en ook grote figuren van de TV uitbeelden (Barney).

De volgende aflevering zal gaan over mijn weekend met Joris in Nicaragua (Managua, Granada en Omotepe).

Paula 2 jaar.

Dit keer meer foto's dan woorden en geen politiek!
Op 13 november werd Paula 2 jaar en zaterdag de 17e hebben we dat gevierd. Pas toen, omdat Bram die dag pas terugkwam van een beurs in Londen.
Hier staat Paula voor de grote tent, waarin het feest zal worden gehouden.

Hugo, Rafael en Jaime.

De continentale brillen lijken te verschillen, zo blijkt maar weer eens naar aanleiding van de interruptie van de spaanse koning tijdens de top van spaans sprekende landen afgelopen week in Chile.

In het rijke westen wordt de koning kennelijk als een held gezien, die eindelijk eens probeerde de nieuwe dictator van latijns Amerika, Hugo Chavez, de mond te snoeren.

Maar hier wordt daar wat anders tegen aan gekeken. Niet is vergeten dat Spanje 200 jaar lang Zuid Amerika heeft leeggeroofd. Denk maar aan die Zilvervloot, die niks meer was dan een aantal schepen vol met goud en zilver, dat is weggehaald uit voornamelijk Peru.

Hier vriend Rafael tijdens zijn installatie als president van Ecuador op 15 januari jl.

En Chavez weet ook dat de coupe die tegen hem is gepleegd in 2002 de steun had van de spaanse ambassadeur en dus van de toenmalige spaanse premier Aznar. Tegen hem ging hij dan ook tekeer tijdens de topontmoeting in Chile. En als je de tronie van Aznar voor je haalt, met name dat snorretje van die man, dan kun je aan een grote gelijkenis met de grootste facistische misdadiger uit de vorige eeuw niet ontkomen.

Bovendien reist deze Aznar nog steeds vrolijk rond door met name Zuid Amerika en verkoopt daar zijn rechtse praatjes, die bij de rijke elite zeer welkom zijn.

Zo met name ook bij de rechtse rijke minderheid in Venezuela, die nu de straat op gaat om te voorkomen dat de nieuwe grondwet van Chavez aldaar op 2 december wordt aangenomen tijdens een referendum.

De nieuwe presidenten, die het neo-liberalisme de wacht hebben aangezegd (is de schuld van de steeds groter wordende kloof tussen een kleine rijke bovenlaag en een groeiende meerderheid van armen) willen het socialisme van de 21e eeuw vorm geven.

Nergens in de wereld is het socialisme nog echt geloofwaardig aanwezig (de sociaal democraten in europa zijn toch ook niks meer dan een beetje sociale kapitalsiten), behalve hier met steun van de grote meerderheid van de bevolking. En de nieuwe linkse presidenten in dit continent doen ook echt wat aan bestrijding van armoe, verbetering van onderwijs en gezondheidszorg. Ze voelen zich ook sterker worden, streven naar een vereniging van zuid amerikaanse staten met een eigen bank (Banco del Sur, die binnenkort wordt opgericht), met name ook om onafhankelijk te worden van de door de VS gedomineerde Wereldbank.

Hugo Chavez heeft dus duidelijke taal gesproken, niet leuk voor de spanjaarden, maar het niet gekozen staashoofd van Spanje heeft er dom aan gedaan om Chavez te mond te willen snoeren, wat ook vermetel is en dus niet lukte.

Mijn vriend Rafael heeft zich in deze diskussie niet gemengd. Hij gaat zijn eigen koers. Met 80 van de 130 zetels in de asemblea constituente heeft hij een comfortabele meerderheid. Eind november gaat deze asemblea van start in Montechristi (bij Manta), waar in recordtijd van een maand of 5 een heel nieuw complex is opgetrokken. Dat is daar gebeurd omdat de fameuze president Eloy Alfaro (begin 20e eeuw) daar is geboren. Vlak voor de opening van de asemblea zal de as van deze grote president, die veel voor het land heeft betekend, maar uiteindelijk door tegenstanders om het leven is gebracht, worden overgebracht naar een monument voor hem dat bij de nieuwe vergaderplek is opgericht.

Zoals bekend is de partidokratie tijdens de verkiezingen van 30 september weggevaagd. De traditioneel grote (neoliberale) partijen (christen democraten, sociaal democraten, andere rechtse partijen aangevoerd door bij voorbeeld de bananen-miljonair Noboa) hebben maar een fractie van hun aanhang behouden.
De hier polulaire burgemeester van Guayaquil (grootste stad van het land) Jaime Nebot, ooit kandidaat voor het presidentschap vanuit de sociaal christelijke partij, heeft nu besloten volgend jaar voor een nieuwe termijn te gaan als onafhankelijk kandidaat en niet namens zijn partij! Zou hij dat doen, dat is verlies bij voorbaat verzekerd!

Intussen is Rafael op wereldtoernee. eerst naar Saoedi Arabie, alwaar Ecuador voor het eerst sinds 1992 weer mee doet aan de OPEC. Hij zal daar Chavez steunen in diens strijd om de olieprijs lekker hoog te houden. Daarna gaat hij naar China en Indonesie.

Intussen wordt hij hier niet vergeten, want hij is dagelijks op TV, ook met de officiele spots onder de slogan La patria es de todos. En dat klinkt vrij soft, maar het is de eerste regering die sinds de herinvoering van de democratie (eind jaren 80) daar serieus werk van maakt. Het congres, dat nog in meerderheid bestaat uit vertegenwoordigers van de oude politieke partijen, zit de regering waar mogelijk dwars. Het zal dan ook niet verbazen wanneer de Asamblea Constituente (met plenos poderes) het Congres naar huis gaat sturen. Waar dat congres dan wel bezwaar tegen zal aantekenen wegens ongrondwettigheid.

We gaan nog boeiende tijden tegemoet. Ik hoop echter dat de rijke bovenlaag (minderheid) zich hier niet zo zal misdragen als in Bolivia en Venezuela.

Om te beginnen.

Vandaag (zaterdag 10 november) in Quito alleen mist en heel veel regen.
Gisterenavond kwam de Airbus van Iberia wegens de gladheid (waarschijnlijk) naast de landingsbaan terecht en moesten 333 pasagiers via de nooduitgangen naar buiten glijden.
Bram is in Londen. Met de familie hier ben ik boodschappen gaan doen voor het feest van de 2e verjaardag van Paula.

Geen mooie foto's dus van de besneeuwde Cotopaxi of de koloniale binnenstad.
Dit keer nog een haarlemse kiek van Paula en mij aan het Spaarne.


Mijn held Rafael Correa, die bij de verkiezingen voor de nieuwe constitutionele assemblee 80 zetels van de 130 binnen wist te halen, is nu in Chile. Bij de top van de spaans sprekende landen in de wereld.
Bijna alleen linkse presidenten bij elkaar. Waaronder 2 vrouwen! Mevrouw Bachelet de gastvrouwelijke president van Chile ontmoette er haar toekomstige collega van Argentinie, de pas gekozen mevrouw Christina Fernandez.
Uit onderzoek bleek dat Correa de meest populaire president van alle aanwezigen is!
Zoals we van hem gewend zijn, is hij niet bang om scherpe opmerkingen te maken.
Opvallend nu was dat hij als zijn opvatting gaf dat 2 periodes voor een president genoeg zijn, dat democratie veranderingen verlangt en dat hij de mogelijkheid van een oneindig herkozen president afwijst (wat zijn vriend Chavez in Venezuela nu juist in zijn nieuwe grondwet heeft laten opnemen, waarover in dat land begin december een referendum wordt gehouden).
Maar anderzijds is het idee van Chavez zo gek nog niet; hebben wij in Nederland al niet een 4e kabinet Balkenende en dat kunnen er zo maar 8 worden.
De grondwetgevende vergadering alhier zal eind november van start gaan.
Ik zal dat goed proberen te volgen en jullie op de hoogte houden. Ik verwacht dat het hier beter zal verlopen dan in Bolivia (waar een patstelling is ontstaan omdat de minderheid te groot is om besluiten met 2/3 meerderheid toe te laten) en in Venezuela (waar de nieuwe grondwet in enkele weken tijd voor elkaar was, maar waar de oppositie zoals gebruikelijk flink van leer trekt en geweld niet schuwt). In Ecuador worden in de assemblea de besluiten overigens met gewone meerderheid plus 1 genomen.

De volgende keer hoop ik met een verslag te komen van de verjaardag van Paula, die de 13e jarig is, maar dat op de 17e viert, omdat dan haar Pappi weer terug is.